Жетелеп жел қолыңнан самғадың ба,
Жүргенің бақты аралап жол ма, мұң ба?!
Кеттің бе, бұл дүниеден сәл торығып,
Үмітің сәл қисайып қалғанында?!
Бүрлемей жүрегіңде әннің гүлі,
Атты ма, басқа жаққа таңның нұры?!
Оқыды қай кітаптың қайсы бетін
Көзіңде жанып тұрған шамның нұры.
Ұшырған қаңқылдатып қаз – көңілді,
Есіме ала алам ба жазғы өмірді…
Саусақты аңсадың ба, иен түннің,
Теліген бауырына «Назқоңырды»?!
Айтатын сөзі біреу – «Елім өлді»,
Жүрекке қайғысы емес, шері қонды.
Аға деп іздегенің адам емес,
Аққуды сұңқылдатқан пері болды…
Соңына ілесем деп албасты әннің,
Астыңа мұз төсеніп, сор жастандың.
Өзенін кешіп өтіп келесің бе,
Жолыңа төгілген сан көз жастардың.
Сыпырып ноқтаңды өмір алмағасын,
Аңсарлы бұрылмады жолға бәсің…
Сүюші ең еркіндікті жазбады ма,
Кезуге бостандықтың кең даласын.
Бара алмай бала – өмірдің жанына ойнап,
Күттің бе сен, біреуді сабыр айлап?!
Бір күні жетпей ме аспан әнге толып,
Ұшып бір кеткен құстар Тәңір айдап?!
Осынау құмды алқапта жел үгіткен,
Бір шыбық қалса болды көп үміттен.
«Бұрқ» етер қайсы күні, Кім біледі,
Топырақ сені күткен мені күткен?
Қоштасу
Есіңде ме, еркетоты,
Күннен жарық сол бір бейне.
Жанып тұрған көңілде оты,
Еркелей ме, мөлдірей ме?!
Сайқал күннің бәрі алдамшы,
Аялдауын жан сұрайды.
Уақыттан да озған тамшы,
Жүрегіме тамшылайды.
Тұрған әуен тамып көктен
Су жаңа әлі
Төт баспапты...
Сені ертіп алып кеткен
көлеңке ме,
Соқпақ па ескі?!
Жеді жанды қайтып үңгіп,
Жерден ауыр сенің қайғың.
Жазушы ұлы дейтұғын жүрт,
Жирен атты Елубайдың.
Момын таулар,
Аспаны аңғал,
Коне салтты тас қып ұстап.
Байырғы өмір,
Ескі адамдар,
Қыраулы Алтай.
Ескі қыстақ...
Серілік шың айбаты асқақ,
Ойға батар орманы ауыр.
Доғал тамды ойға тастап,
Бәйжені өрлей қонған ауыл…
Шалғынды жел жапыратын,
Торғай әні көдені елітіп.
Шүйке түтіп отыратын,
Шұйкедей боп Бөде кемпір.
Кете ме,
(ауыл)
Мазасы үдеп,
Байырғы өмір тастанды боп.
Жартастағы можа сурет,
Ескі бейттер,
Ескі әңгіме.
Қара шалдар
Жыр талмайтын,
Әлди қағып ана – дала.
Хикаяға бір қанбайтын,
Қалқан құлақ қара бала!
Нені еске алам,
Не сағынам,
Алдыға озған тәмам сағат.
Қараша ауыл ошағынан,
Шоқ сөнді ме, қоламта қап?!
Оты айырылар ермен-өттің,
Күзде жусан гүлдесе шақ.
Апыл-ғұпыл сен де кеттің,
Жирен атқа мінгесе сап!
Көкіректен ағар нала,
Өктемдіктің табы қалған.
Күбірлейсің маған ғана,
«Ғайып күннің бәрі жалған!..»
Елес соғар кешкі ымыртта,
Ақындардың ақыры аңыз:
Сол байырғы ескі жұртта,
Ертек тыңдап отырамыз.
Қош бол, інім!
